Δε ξεκινω καλα. Πρωτη μου αναρτηση να ειναι για κατι μη ευχαριστο. Ολα ομως εχουν την αφορμη τους και αυτη ηταν η δικη μου για να ξεκινησω ενα μπλογκ.
Ειναι αληθεια πως πρεπει να διαχωριζουμε το πως εισπρατουμε ενα αρνητικο φερσιμο αναλογα με το απο ποιον προερχεται.
Αλιμονο εαν ο οποιοσδηποτε ειναι ικανος να μας απογοητευσει και να μας πικρανει στον ιδιο βαθμο.
Τι γινεται ομως οταν ο ανθρωπος που μας απογοητευει ανηκει στον κυκλο των σημαντικων ανθρωπων στη ζωη μας?
Εκει πρεπει να εχει κανεις την εσωτερικη δυναμη να πατα στα ποδια του και να σκεφτεται οσο μπορει με το μυαλο παρα με το συναισθημα. Δεν ειναι καθολου ευκολο, ειδικα για οσους απο εμας το συναισθημα ειναι κατι που βγαινει αναβλυζοντας απο μεσα μας.
Απλα οταν συνειδητοποιεις οτι ακομα και οι κοντινοι σου ανθρωποι ειναι μακρια σου, καταλαβαινεις καλα πια αυτο που λενε πως γεννιομαστε μονοι, πεθαινουμε μονοι.
Το πως διαχειριζομαστε τις ζωες μας στο μεσοδιαστημα αποτελει επιλογη μας.
Επιλεγουμε τη λυπη που μας επιβαλλουν οι αλλοι με τη συμπεριφορα τους, η επιλεγουμε τη χαρα της αδιαφοριας για τις επιλογες τους.
Κατι που επισης δεν ειναι καθολου ευκολο.
Οτι δε σε σκοτωνει σε κανει πιο δυνατο.
Η απλα σε σκοτωνει.
No comments:
Post a Comment